به چیزهای عجیبی فکر می‌کنم

+  

خود خودش

       يک روزی از روزهای جمعه

                      همان موقع هايی که پنکه ها می چرخند

                               و نمی توانی با چشم دنبالشان بروی

             و ديگر حتی هيچ چيزی نداری

                      همان کسی که دوستش داری

                                کسل می شود

                                          و حتی چيزی نداری که بگويی

                                   و تمامی تابستان را بايد

                       با تمام سیب هايش گريه کنی

                      فقط چون امروز جمعه بود

                           چون او کسل بود

                                چون دلت گرفته است

                                           چون می ترسی 

                  و او هم   هنوز يادش نيست

                      که خودش کيست

+  

ستاره ها چيزی برای تو ندارند

                        فکر می کنند انجا که تويی

                                        همه چيز معکوس است

                                                 .........

                 داريم نزديک می شويم

                                        بگذار به جايی برسم که

                                                                       به هم بسته شويم

                            انجا که تويی همه چيز معکوس است

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلم گرفته است الان  ۲:۴۵ است / چيزی ندارم که برايش بخواهم بخوابم چيزی ندارم که براش بخواهم از خواب بلند بشوم/ انغدر نمی خوابم تا از هوش بروم انغدر می خوابم تا بيدار بشوم  /

توصيف ادمايی که تو و همه ی اونايی که تو دنيايی مثل دنيای تو زندگی می کنند می دونی چی ؟

همشون فکر می کنند بهترين کار ممکن را دارند می کنند

همشون فکر می کنند بزرگترين فداکاری ممکن را می کنند

شايد فکر می کنند مثلا دیگر يشتر نمی توانند

همشون می خواهند خودشون نباشند

چيزی شبيه يه کسی باشند که حتی خود اون هم خودش نيست 

حالا البته فرق هم نمی کند

       باز می گريدم

              يا شايد هم باز می گردم

چون من هستم که امده ام

من هستم که حرکت کرده ام

                  برای من است که تفاوت کرده است

          و من سخت خودم هستم و سخت خودم هستم

                             و تنها و تنها کسی که می توانست خودش باشد

         حالا چه می شود اگر اين چيز بی معنی

                             اين رابطه ی کاغذی

                                     اين حس نا موزون

                                       شکل  نگيرد

و چه می شود اگر من فقط دوست داشته باشم

        و نخواهم هدفم را به کوچک بودنت کوچک کنم ؟

                                و من بدم می ايد .....

                      بدم می ايد .......

و من نمی خواهم محدود شوم

                            با کلی چيز تکاری که هر روز

                                           تو در ان روزی هزار بار با تمام بی معنی بودنت تکرار شوی

من می خواهم دوست داشته باشم تا تکرار نشود

تا معنی داشته باشد

                                 تا هر روز ........

               اما تو به راستی که سخت گره خورده ای با دنيايی که برای ان خيلی بزرگ هستی

ديگر چيزی نيست که برای تو مهم باشد جز چند کتاب و چند تصوير تصادفی از خودت

                            از خودی که هيچ گاه نخواهی بخشيد

                           از خودی که تمام چيز هارا فقط می فهمد

                       و فقط می فهمد

                             و فقط می فهمد

                                و شايد گاهی هم به خلاف هميشه

                                             می خندد

             حالا من دوباره با تمامی يک هيچ

                                  و با تمامی خودم به خودم باز می گردم

                        باز می کردم

                            لازم نيست 

                                       نه بدرفه بيا

                                                 نه می خواهم اب پشتم بريزی

                               اخر تو از اب چه می دانی ؟

                            فقط اين جمله را بدون هيچ احساسی

                                           و بدون هيچ چروکی در صورت

                                     و نداشتن اهميتی در قلبت

                                      با اطمينان خاطر

                                                 يادت نرود بگويی ::::

                                                  هر طور که صلاح می دانی

       قصابی مکروه است

+  

باد می ايد

         سبزه ها بهار را شانه می کنند

                             اما غم پاييز هنوز دلم را ريش ريش می کند

                         تو کجايی ؟

                             تو کجايی ؟

                                چرا پيدا نمی شوی ؟

                                             چرا پاييز را در من نهادی .....

                                                        تو کجايی؟

+  

از راه رسيدی

             تمام چيز هايی که داشتم را به خاکستر کشيدی     

                               عقايدم را

                                           فکرم     

                                                       ذهنم

                                                              روحم

           درگيرم کرده ای با اين

                                   چيز های به قول خودمان الکی

                شب ها می خوابم خوابت ر می بينم

                         و روز ها دنبال چيزی که به شب هايم ارامش دهد

                  می خواهم قکرکنم فکر به تو

                         اما هنوز هم شوق پرواز را به سر دارم

                     با ان که بال هايم را سوزندی

                                      با ان که خواب هايم را پر کرده ای

                                                   با ان که راه های قرارا را بستی

                                                         با ان که قفسم را در قفس گذاشتی

                اما من شوغ پرواز دارم

                                                        می می پرم

                 روزی سرم انچنان به سقف های اين قفس خواهد خورد

                                     که خودم را هم به خاکستر کشيده باشی

+  

دارم خودم را فراموش می كنم

                          ای خونه دار

                                  ای بچه دار

                                       زنبيل و ور دار و بيار .....

+  

انغدر اظطراب داشت

                                  که بيهوش شدم

         چيزی نمانده است تا

                                        تمام حرف ها خاطره شود

            تمام تصوير ها بی برگشت

                       و من اين جا بی تو

                                    و تو انجا

                            ديگر فرقی هم نمی کند بی من يا ....

               حالا دوباره می توانيم

           بنشينيم به فکر باشيم مبادا

                                شايد هيچ وقت .....

                    و من اينجا و تو انجا

                      و من دوباره بی هوش می شوم ....

                              انغدر که ديگر خودم را هم نمی شناسم

             و تو هم می توانی

                               به خاطر اظطراب همه چيز را فراموش کنی

+  

آنغدر باريدتا ماشين ها

                                             هیپنوتيزم شدند

     و شيشه هايشان

                                از خجالت خيس شدند

     ادم ها همان

                     چيزی که می گفتی نيستند

         زود می ترسند

                                اما من خودم هستم

                     و جز ادم هايی که 

                                           هيچ ادعايی نداشته باشند

               و هيچ چيزی ک فکر کنيد

                                       عجيب هستم

                     مثل گاو می خورم

                            مثل خوک ......

                                      يک انسان تمام عيار

                       حتی نمی توانم بگويم ديوانه ام

                               چون او ديوانه است

                                              چون او ديوانه است

                                                        چون او ......

                                حتی نمی توانم

                                     نمی توانم داد بزنم

                                         دوستت دارم

                             در شهر تو داد زدن ممنوع است

                            در شهر تو دوست داشتن ممنوع است

                در شهر تو ...

                       و من بايد خودم باشم

                                       و بی هيچ چيز بايد خودم باشم ....

                      می توانی عکسم را

                                روی ديوار بالای سر گمشدگانت قرار دهای......